വര്‍ഷമോഹിനി

കാഴ്ച....

2011-07-12T12:36:00.000+05:30

രാത്രിയാത്രകളില്‍ മനസ്സുലക്കുന്ന കാഴ്ചകള്‍....
പ്ലാട്ഫോമില്‍ സിമന്റു തറയില്‍ പെരുമഴയുടെ കുളിരില്‍,
കീറിയ ചേലകൊണ്ട് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ പുതപ്പിച്ച്‌,
അണച്ച് പിടിച്ചു ചൂടുനല്‍കിയുറക്കുന്ന ഭിക്ഷക്കാരിയായ ഒരമ്മ...
പക്ഷെ, അവള്‍ തണുത്ത് വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....

തോട്ടപ്പുറത്തൊരാരവം..
പാസഞ്ചര്‍ ട്രെയിനിന്റെ കക്കൂസ് കുഴിയിലൂടെ
റെയില്‍വേ ട്രാക്കില്‍ ഒരു ചോരക്കുഞ്ഞ് പിറന്നിരിക്കുന്നു.

പാര്‍ക്കിംഗ് ഏരിയയില്‍, വരാന്തയില്‍....മഴച്ചാറലില്‍
ആറുപെറ്റൊരമ്മ, തെരുവുപട്ടികളോട് കയര്‍ക്കുന്നു....

മതിലരുകില്‍.... കയ്യില്‍ ഒഴിഞ്ഞ മദ്യക്കുപ്പിയുമായി
ആണൊരുത്തന്‍ ബോധംമറഞ്ഞു കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്നു....
തൊട്ടരികെ വിശന്നു തളര്‍ന്നൊരമ്മയും കുഞ്ഞും....

വയ്യ, ഞാന്‍ യാത്ര മതിയാക്കി....തിരിച്ചു പോന്നു...

ഏവര്‍ക്കും, ദീപാവലി ആശംസകള്‍

2010-11-05T00:48:00.000+05:30

നിലവിളികള്‍

2009-11-03T22:43:00.003+05:30

കണ്ണീരിന്റെ നനവുള്ള കാഴ്ചകളുടെ തീഷ്ണത
ഇപ്പോള്‍ ഹൃദയം അറിയുന്നേയില്ല...
പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴമേഘങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം
എന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയിരിക്കുന്നു...

നിദ്രയില്‍,
തെരുവില്‍, വിശപ്പിന്റെ നിലവിളിയൊച്ചകള്‍...
ചോരപുരണ്ട വാള്‍തലയുടെ തിളക്കം...
ഒരമ്മയുടെ, നെഞ്ചുപിളര്‍ക്കുന്ന ആര്‍ത്തനാദം..
ഇരുളില്‍ ചേലയഴിക്കപ്പെട്ട പെങ്ങളുടെ രോദനം...

ദേവതകളുടെ കാല്‍ച്ചുവട്ടിലും, മാലാഖമാരുടെ ചിറകിന്‍ ചുവട്ടിലും,
നിസ്ക്കാരമണ്ഡപത്തിലും ചിതറിക്കിടക്കുന്ന കബന്ധങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍,
ആയുധപ്പുരയുടെ വാതില്‍ക്കല്‍,
കണ്ണുകെട്ടിയ കിരീടധാരികള്‍ ആര്‍ത്തട്ടഹസിക്കുന്നു...

ഉറങ്ങിയുണര്‍ന്നപ്പോള്‍, എനിക്കുചുറ്റിലും നിശബ്ദതമാത്രം
പാതിയില്‍ നിലച്ചുപോയ നിലവിളികള്‍ക്കൊപ്പം -
എന്റെ നാക്കും അരിഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു..
കൈകളില്‍ കൂടെപ്പിറപ്പിന്റെ ചോരപുരണ്ടിരിക്കുന്നു....

കണ്ണീരിന്റെ നനവുള്ള കാഴ്ചകളുടെ തീഷ്ണത
ഇപ്പോള്‍ ഹൃദയം അറിയുന്നേയില്ല...
എന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയിരിക്കുന്നു...
എന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയിരിക്കുന്നു...

കണ്ണീര്മഴ...

2009-05-25T13:14:00.003+05:30

നിറഞ്ഞുപെയ്യുന്ന മഴ....എനിക്ക് നല്‍കുന്നത് നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളാണ്....
ഇടവഴിയിലൂടെ വിരല്‍തുമ്പില്‍പിടിച്ച് മഴനനഞ്ഞ് നടന്ന ദിനങ്ങള്‍....
പിന്നെ..., മഴയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ലയിച്ചു നിന്നെ മാത്രം സ്വപ്നം കണ്ട രാവുകള്‍....
പിന്നെയുമൊരു മഴദിനത്തില്‍ എന്നിലേക്ക്‌ നിന്റെ ജീവിതം പകുത്തു നല്‍കിയത്....
ഒടുക്കമൊരു പെരുമഴക്കാലം...നിനച്ചിരിക്കാതെവന്ന മഴമേഘങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം നീ യാത്രയായത്...
മഴ....എനിക്ക് നല്‍കുന്നത് നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളാണ്....ഞാനിവിടെ ഏകനാണ്....

ഒരോര്‍മ്മക്കുറിപ്പ്

2009-02-22T22:28:00.006+05:30

ഇന്നലെയാണ് ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി അതോര്‍ത്തത്..., അതും നാട്ടില്‍ നിന്നും സുഹൃത്ത് മരണവാര്‍ത്ത വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോള്‍. ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അമ്മ മുന്പ് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീടെന്തോ ഒരിക്കലും , വിഷമിപ്പിക്കേണ്ടെന്ന് കരുതിയാവണം - ആ കാര്യം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചതെ ഇല്ല. അല്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനയായിരുന്നു അമ്മയെ എപ്പോഴും വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നത്.

കഴിഞ്ഞ മാസം നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ അമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. പാറുഅമ്മ വയ്യാതെ കിടക്കുകയാണെന്ന്. ഒന്നു പോയി കണ്ടൂടെ നിനക്ക്.
മനപൂര്‍വമല്ല, ജോലിത്തിരക്കിനിടയില്‍ ഒന്നു നാട്ടില്‍ പോകുന്നത് തന്നെ ഒരുപാടു പ്ലാനിങ്ങോടെ ആണ്. എങ്കിലും, അതൊരു സമാധാനമാണ്. ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന നാടിന്റെ വഴികളിലൂടെ, എല്ലാരോടും കുശലം പറഞ്ഞു പലവീടുകളിലും കയറി വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കിട്ടു അവരുടെ കൂടെയിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തെ അവധി തീര്ന്നതറിയില്ല. സത്യത്തില്‍ അതിന് വേണ്ടിമാത്രമായിരുന്നു നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രകള്‍. ഇപ്പോഴിപ്പോള്‍, സുഹൃത്തുക്കളില്‍ പലരും നാട്ടിലില്ലാതതിനാല്‍ നാട്ടില്പോകുന്നതിന്റെ രസം കുറഞ്ഞു... അതുകൊണ്ടുകൂടിയാവനം ഓരോ പ്രാവശ്യവും നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രകള്ക്കിടയിലുള്ള ഇടവേളകള്‍ കൂടിവരികയും ചെയ്യുന്നു.

കഴിഞ്ഞ മാസം പോയപ്പോള്‍ ഒരു ദിവസമാണ്‌ ആകെ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നത്‌. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്നും അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടും പാറുഅമ്മയെ കാണാന്‍ പോയില്ല എന്നത് ഞാനോര്‍ത്തു. ഇപ്പോള്‍ വേദന തോന്നുന്നു. ഒന്നുകാണാമായിരുനു. എന്നെ അത്രയേറെ സ്നേഹമായിരുന്നു ആയമ്മയ്ക്ക്‌. പണ്ടു, എന്റെ ചെറുപ്പം മുതല്‍ കാണാറുള്ള അവരുടെ രൂപത്തിന് ഒന്നര വര്ഷം മുന്പ് അവസാനമായി ഞാന്‍ കണ്ടപ്പോഴും വലിയ മാറ്റമൊന്നും വന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു. മുടി പാടേനരച്ച് , വെള്ള മുണ്ടും ചുമലിലൊരു തോര്‍ത്തുമായി ആടിയാടി പതുക്കെ നടന്നുവരുന്ന അവരുടെ രൂപവും നീട്ടിപ്പരത്തിയുള്ള താളത്തിലുള്ള സംസാരവും ഒന്നും മാറിയിരുന്നില്ല. ചെറുപ്പത്തില്‍ അമ്മമ്മ പറഞ്ഞു തന്നിരുന്ന തച്ചോളി ഒതേനന്റെയും വടക്കന്‍ പാട്ടിലെ വീര നായകന്മാരുടെയും കഥകള്‍ക്കൊപ്പം പാറുവമ്മ പാടിത്തന്ന വടക്കന്‍ പാട്ടുകളും മനസ്സിലുണ്ട്. അമ്മമ്മ ഉള്ള കാലത്തു അവര്‍ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ നിത്യ സന്ദര്‍ശക ആയിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ചിരുന്നു പറയുന്ന കഥകളും പാടുന്ന നാടന്‍ പാട്ടുകളും ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയില്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു. ഞാനും അനിയനും വല്ല്യമ്മയുടെയും കുഞ്ഞമ്മാമന്റെയും മക്കളുമടങ്ങുന്ന കുട്ടിക്കൂട്ടത്തെ മുന്നിലിരുത്തി, അവരുടെ ചെറുപ്പകാലത്തെ കഷ്ട്ടപ്പടുകള്‍ വിവരിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളൊക്കെ എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ എന്ന് തോന്നിപ്പോകുമായിരുന്നു. അമ്മമ്മ മരിച്ചതോടെ അവര്‍ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമായി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ വരുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ഇല്ലം വക പറമ്പിലും തൊടിയിലും പണിചെയ്തും വയലിലെ പണിയുടെ കാലമായാല്‍ കൃഷിപ്പണിയില്‍ മുഴുകിയും ആരോടും പരിഭവമില്ലാതെ ജീവിച്ചുപോന്ന ആയമ്മയെ ഇനി കാണാനാവില്ല.

അവസാനമായി ഞാനവരെ കണ്ടത് ഒന്നര വര്ഷം മുന്‍പായിരുന്നു. രണ്ടു ദിവസം നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഞാന്‍ വന്നിട്ടുണ്ടെന്നരിഞ്ഞാല്‍ വീട്ടിലെത്തുമായിരുന്ന അവരെ കാണാത്തതിനാല്‍ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു. അമ്മയാണ് പറഞ്ഞതു അവര്‍ കിടപ്പിലാണെന്ന് . എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്ക്കു വലിയ സന്തോഷമായി. എന്നെ മറന്നില്ലല്ലോ, എന്റെ മോനേ ഇനി കാണാന്‍ കഴ്യുംന്നു വിചാരിചില്ല. എവിട്യാണെങ്കിലും ഒന്നും മറന്നുപോകരുത്...അമ്മയെ നല്ലോണം നോക്കണം എന്ന് തുടങ്ങി കുറെ കാര്യങ്ങള്‍ അന്നവര്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞതോര്‍ക്കുന്നു. ഏറെ നേരം അവിടിരുന്നു, ഇറങ്ങാന്‍ നേരം ഒരമ്പത് രൂപ കയ്യില്‍ വച്ചു കൊടുത്തപ്പോള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവരതു വാങ്ങി. ഇനിയൊരുവട്ടം കൂടി അവരെ കാണാന്‍ കഴിയില്ല അതോരവസാന കാഴ്ചയായിരുന്നു എന്ന് അപ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ത്തില്ല. കഴിയുമായിരുന്നിട്ടും ഞാനതിനു ശ്രമിച്ചില്ല എന്നതല്ലേ സത്യം..... എന്തോ ഒരു നഷ്ട്ടബോധം... മനസ്സില്‍ ഒരു വേദന...

സ്മരണകള്‍

2008-10-17T00:36:00.006+05:30

പ്രണയകാലത്തിന്റെ സ്മരണകള്‍
ഏത് നദിയില്‍ നിമഞ്ജനം ചെയ്യണം ഞാന്‍...???
ജന്മത്തിന്റെ പാതിവഴിയില്‍,
നീ എനിക്ക് കുളിരേകുമെന്നു മോഹിച്ചുഞ്ഞാന്‍...
നീ ചൊന്നതുമതായിരുന്നു.....
കൂടുതലടുക്കവേ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ക്ക്
നിറം മങ്ങുന്നുവെന്നു നിന്റെ കണ്ണുകള്‍
എന്നോട് പറയാന്‍ തുടങ്ങി...
നിറമുള്ള സായാഹ്ന്നങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍
ഒരു ദിനം കടല്‍ത്തീരത്ത്‌ ഞാന്‍ മാത്രം...
പിന്നെ നഗരത്തിരക്കില്‍,
നിന്റെ നിഴലില്‍ കൈകോര്‍ത്തു എന്റെ പ്രതിരൂപം....

നന്ദിതയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് കവിതകള്‍

2008-09-18T19:55:00.008+05:30

നന്ദിതയുടെ കവിതകള്‍ ( ഇംഗ്ലീഷ് )

Compromise

A peaceful Co-existence of a human being and ants. It didn’t happen overnight; not in one day. It was a gradual acceptance.

The ants had appeared slowly, gradually – ten, twenty, fifty, hundred, thousand……….. They invaded her table, bed cupboardsm window sills, practically the whole of her room. They had the discretion to make it appear s if they were not there at all. But if she picked up some book from her table-there they were, lazily crawling underneath. They lurked silently, peacefully, below the bed sheet, in the crevices between shiny wooden planks-marching single file through the grilles of the window.

She had everything to destroy them-disinfectants, moth balls, kerosene. She even tried to find out where they originated from-hoping to squash the origin, instead of squashing them. But……she had to admit defeat.

When her brain cells were too tired to fight, she accepted their presence, slowly, gradually. Fighting had mad her weak-mind and body. She now preferred truce-she who used to boast in her youth that she always preferred to fight it out “ I never compromise” She re-heard her young image flaunt her trust in a transcient state of self self sufficiency. She had later learned to sigh; and further later not to sigh. So, without sighing she thought that she was no longer younger. And she accepted the ants.

The ants were well-behaved. They never fought with her. They would go about their business in a languid fashion. She sometimes tried to find out what they were up to. She followed them in their march. But they always disappeared into some tiny hole, or a hair line crack on the wall, leaving her totally at a loss. It disturbed her for some mysterious reason she couldn’t fathom.

After the trace she realized that the ants were not a problem by themselves. It was all her attitude that had made her consider them troublesome. She remembered that they had never tried to get into her ears or nose when she was fast asleep. She had only imagined that they would.

Looking at those sluggish little things, dreamily wandering through the floor, her understanding apologized “Sorry for the misunderstand.” she smiled to herself thinking of what the truce, finally, turned out to be co-existence, understanding. Later she wondered whether she wasn’t trying to smooth over the friend-enemy dichotomy, with the loftiest philosophy of understanding. She kept on wondering, often.
And the ants, in their own way, asserted themselves-silently, peacefully.
1998

I want everybody to love me
I want everybody to love me
Love me more than
they love any one else.
It’s not very difficult.
You only have to put it
A little effort.
I want to be prima donna
Once that is achieved
I lean back
heavily satisfied.
And then it comes
Satiety.
I feel like running away
From that whole lot of fools
Who can’t do without me
I shout at them
That I no longer need them
Because I have discovered
They are all fragments of my ideal.
I have long since ceased nourishing guilt
Over my mighty selfish heart
I want to give up hope
But the hungers of my mind
Tempt me into newer mistakes
I am fed up of the game
And start thinking
Stupidity is the only way out
I start being stupid
And snugly fit myself
Along side an image
A thousand times removed from reality
Nevertheless retirement has its own
Advantages.

At the sacrificial altar.
At the sacrificial altar.
I put down reverentially
Everything that you are.
Parallels.
I escape from you
Sacrificing myself
To get
What you cannot give-
A God
After the appearance of
All your belongings
That are familiar to me
And stop reaching out to me.
I want to be
Free from memories.
Whether it would work out or not
Is a totally different question.
Sometimes I think
I am a fool
But my thoughts never free
With my emotional needs.
Certain tender expressions of the mind
Are fragile.
Need taking care of.
I can’t throw them out of the window
Of my third storey apartment.
So I try not to resent
Doing what I do.

Weal or Woe
Ah, the bear of solitude.
To hell thy clutches sans gratitude
Once, thy embrace how did I Yearn
But only to remain the picture on the urn
While all the world sleeps
Ha! the burning candle of my heart
Lingering down the mountain sleeps
How do you puff and pant
When you creep down to ashes
The moon of me too diminishes
But this qarb of grace, the gift
With which you enveloped
Gives me the power
To remain ever.

My mirror has gone mad.
My mirror has gone mad.
It throws weird images at me
In the past
It was sensible.
Once an angel
Once a witch
But always
One image at a time.
No
There are silent screams
Thrown at my feet
Like empty oyster shells.
Once I caught
A pretty wine glass
Before it caught my eye.
Later
There were faded violets
Today I was shocked.
It was an egg
Fidgeting in blood
Like a fish out of water.
I swear, it contracted
Like a heart.
Gory, terrifying
It spit out a sperm
and died.
An empty red plastic bag
Horror!
I tremble………
Before I collapse
I throw my mad mirror
Out through the window
Down to the streets.
I killed it.
1993

The peak of winter
The peak of winter
Poetry is frozen the world.
I dream of blood.
Blood dripping from my womb
Smearing my dining table
Where I treat my guests;
Leaving marks on paper bits
It evaporates.
The faded stain remain.
It is warm
Stops me from shivering
Stops me from freezing
But it is still winter
And poetry is frozen.
I need a hot hand, a touch
So hot that it I will burn
And set poetry burning.
The ice set ablaze
Dripping scalding drops
Each drop an emerald
Priceless.
The format of love,
An ever-evolving thesis,
The touch
I wait.
1992

My mornings prick me
My mornings prick me
Like an unkissed desire.
The bloom is the only gloom.
I mistake the sunrise,
As in a photograph,
To a bright sunset.
Which ways do I go?
Rise with the sun;
Or sleep with the Moon?
Sleep by the day;
Rise by the night;
Or both interspersed?
Show me a fire
Where I can drop my thoughts
One by one;
And cook my heart
No guests.
The barbecue is strictly for me
Who knows
I might wake up with sunrise
The next morning
1992 December

Earlier there were the roads
Earlier there were the roads
The wheels rolled with us
Clippety-clop, clippety- clop
We trotted along.
Then we started jogging heavily
Later we ran.
It was fun, excitement and adventure.
Suddenly the roads are no more.
The tar melted off the stones
The scattered stones swear vengeance.
Then there is the shock of a gleaming rail
And a whistle of an electric train.
We trot along the naked stones
Run, faster still, gasp
The train runs past us
Knees tremble, we stop, stare, freeze.
The electric train runs past us.
1992

What is that crack on the face ?
What is that crack on the face ?
A burrow ?
Rather a sneaky trench.
You call it a smile?!
I know
that is amiability.
But why don’t your eyes keep quiet?
Discipline them
Or they get out of control
Why not tear them out ?
Throw them on the rocks
So that they would never sprout.
They are to die with this century.

Not all flowers are lilies
Not all flowers are lilies, indeed
the angels of beauty.
And remember
not all flowers are roses either.
The angels wake up\
When the sun goes down,
While the roses stand his heat
Burning with him.
Given the choice
Whom would you prefer ?
It is not the question of
You body and soul.
I would advice you
To be true to yourself.
1992

Neon bulb with a future
Neon bulb with a future
Burning on the other side of the road
On the street,
Cars and bikes sneer at each other.
It is going to be war.
The few, waiting to cross the road
Are totally at a loss.
They look at each other
The look of a fading forget-me-not.
They stay
And walk down the street;
On this side of the road.
1992

One day
One day
My ears will rain into your heart,
Soaking it,
And would flow out
Drawing white papers in crimson violet.
I will keep on crying
Till the husky murmers of the deep violet,
Rattling the walls of a million hearts,
Answers wordless queries
Of awe-stricken fluttering eyes.
I wouldn’t stop crying
Till the raging sea,
Kissing the dampness off my hear,
Floats me over in heavy music.
One day…..
My tears will rain into your heart
My being shall be the fuel for your burning eyes.
Fire, soft as a lily
With its cool breath,
Shall melt the frost, settled in my consciousness;
And spread over the waters
Setting the deep violet flaming,
And creeping into the eyes
Of the panting multitude
Shall soon melt their frozen consciousness.
1992

Defeat me, would you?
Defeat me, Would you?
One has to rise from the fire
And have burning eyes for that
Your eyes are not even embers
Better forget about that.
And lets talk about reconciliation
Beliefs wont shelter you.
You are not the winner
Nor am i.
Disguisting, to pine away
Letting nobody win.
So, when fights take us nowhere
Lets talk about reconciliation
1992

It is silence
It is silence
It is peace
Even the sounds suffice.
Music in the air, Music in the mind,
Music in the eyes
You need only to hear.
Rushing, searching, screaming
Shudders all around
Wait! and listen
There’s music in the air,
In the mind, in the eyes….
The burden must be heavy
But doesn’t it caress you?
Peace sinks in
Music in the eyes
Plaintive, overflows.
1991

Why do I feel like crying
Why do I feel like crying
When tears fail me?
What’s the lump in my throat?
I try to spit it out each morning
But, as a mist gets into me
In five different perspectives
Is condensed and stuck in me.
I hear, see and absorb.
Each morning again I wake up
With the fire inside me
That seldom burns
But chokes with its smoke.
My heart, you fail.
And my mind, you laugh.
I am nothing, nobody here.
A prisoner to escape bound.
Blood boiling in to my eyes;
When the hour is come
I shall spit my eyes out.
Till then
I smoke, scatter and dissolve
A prisoner to logic bound
1990

How could you plan to die, you fraud
How could you plan to die, you fraud
Without consulting me ?
To beat me ?
I wouldn’t forgive you
Your heart gave way
Little by little
I didn’t consent for the last vein
To break.
It persisted
It had my orders.
When I was away
You spy, you did it!
Another worm.
With that lingeing grin
You shall not burn
I won’t have you rise from the fire
To burn me.
I’ll make a man out of your skeleton-
A man with fine bones-
Try and flee, if you can
Bastard!
I’ll have you still.
1991

For My Grandmother
For My Grandmother
She died young
Her mind crippled
Grey, skin crumpled,
She died young.
Fire in her hair
Embers her eyes
Swaying slides of air…..
That unsympathetic morning
She tucked a blanket around me.
Steadily, no face left
The skull gleam
And no Hamlet persists………
What is left of the toe
I keep as a marker
And note down:
She died young.
1991

New faces with old eyes
New faces with old eyes
Slow comprehension defiant.
Nerves run out of rhyme
And no dying.
Deep gaspings.
Rutling air
Makes only blank eyes.
Smell of raw earth
Invoke dry fumes
Scattered lazily
From an extinguished fire.
Nothing comes from nothing.
Striving alone remains.
1991

Another grim day
Another grim day
The morning glories
Have not opened their eyes.
My mild day, digs up your wrath.
Not that I blame you my lover,
But the open doors tell me
Of something
I wish….. was left unsaid

Anemone flowers
Anemone flowers
Dripping blood.
Don’t touch them!
Not even to dig them out.
Let’s raise a fire
I planted them myself
Thinking they were chrysanthemums.
Now the green swallows the rain
To change the blood of her lover
To bloody Anemones,
Venus was mistaken.
1991

No more Asters for me
No more Asters for me
To stink in my flowervase
They are better in mud
Don’t ask me why I plucked them
One simply has to, you see.
You look bewildered my friend,
Don’t pluck at your guitar so hard
It’s your turn now
To go plucking Asters.
1991

Those dark heads before me never turn back.
Those dark heads before me never turn back.
But they reflect the cofusion
Revolting in their brain layers.
The unknowable weaves collages.
Each picture is a question
And they gag me…….
The incomprehensible creeps into my mind
And cataract bulges out of my eyes
When the burning darkness envelopes me
I lose all notions of time.
1990

Diffidence
Diffidence
There is a frog in my room
Throwing its eyes back
It stares at me.
My wellwishers, Hm…..
They say,He is the Prince of the fairytaleIs he….?
His flat face and rolling eyes
Makes his slimy presence felt.
I kicked him out more than once
But he would always come back.
I loathe him!
Rather I’m afraid of him…….
I want to dishearten him
And he would gladly call him a fool
But his broad chin and closed mouth
Shows his contempt.I’m afraid
Everything will go wrong…….
1990

It was dripping pearls, from heaven
It was dripping pearls, from heaven
My mother was groaning.
Why ? I wonder.
I was with you.
Looking into your eyes
And finding me there,
My heart leapt in ecstasy.
Soon the drops fell thick
And blurred my,sight
Your face faded away.
I couldn’t weep
But lost my sound
And starting losing my way,
My life and soul.
My mother kept groaning.
Her misery-
I couldn’t sympathise,
But only mope myself
And brood over the day
In the loss of my self
On the past in its way.
I’m now lost and forlorn.
Mother, she still groan………
1988

O Night,how rich and fair art thou !
O Night,how rich and fair art thou !
The eye that devours thy beauty
Feels his soul crammed with manna.
The unpleasant swain in the dark
Feels his mother in thee.
The song thou whistle past the wind
Invites him to lie on thy lap.
Thou sings the lullaby, and take him to sleep
He dreams of beauty and dreams forever.
To inhale the odour of thy abyss
To destroy the sense of helplessness,
O Night! take me to thy depths;
Lull me to sleep
And let me sleep forever.
-1988

The touch of affection
The touch of affection
The aching need of what I sought
Leaves me out of all the fairs
My mask, too fine and serene,
My smile ugly,words worthless,
The mask is torn to pieces.
Still I wear a self conscious laugh
Facing the world out of its beauty
To frown with disdain.

ഓണാശംസകള്‍...

2008-09-09T17:00:00.001+05:30

ഓണാശംസകള്‍...

ഏവര്‍ക്കും ഒരായിരം ഓണാശംസകള്‍... നേരുന്നു...

എന്റെ കേരളം...എത്ര....സുന്ദരം...

2008-08-29T23:13:00.004+05:30

എന്റെ യാത്രകളിലെ കാഴ്ചയില്‍ നിന്നു....പകര്‍ത്തിയത്.......
കയറാടി(പാലക്കാട്) ഗ്രാമത്തില്‍നിന്നും...

തനിയെ....

2008-08-24T23:07:00.000+05:30

നീഎന്നില്‍ നിന്നും വിടചൊല്ലി പറന്നകന്നത് ,

ഇതുപോലെ നിലക്കാതെ മഴപെയ്യുന്ന ഒരു വര്‍ഷകാല രാവിലായിരുന്നു...

അന്ന്, ഞാന്‍....ആകാശം കണ്ണിലോതുക്കികളിപറഞ്ഞു-

ചിരിപ്പിച്ചത് നിനക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു.....

ഇപ്പോള്‍, മഴപെയ്തു തോര്‍ന്ന ഈ സന്ധ്യയില്‍.....

ഞാന്‍ പ്രണയത്തിന്റെ ഫോസിലുകള്‍ പെറുക്കിയെടുക്കുകയാണ്.......

ഈ മനോഹര തീരത്ത് തരുമോ....

2008-08-24T20:05:00.002+05:30

ഈ മനോഹര തീരത്ത് തരുമോ ഇനിയൊരു ജന്മം കൂടി....
മലമ്പുഴ ഡാമില്‍ നിന്നും ഒരു സായാഹ്ന കാഴ്ച...

ഓര്‍മ്മചിത്രം

2008-08-23T01:21:00.005+05:30

25 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് (1984), എന്റെ നാലാം ക്ലാസ്സിലെ ഓരോര്മ്മചിത്രം...ഒരു സഹപാഠിയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നും കണ്ടെടുത്തത് ....

ജീവിതം ..

2008-08-20T21:34:00.001+05:30

സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ചിത്രശലഭങ്ങളെ പോലെയാണ് ....
നിറമുള്ള,മധുരമുള്ള ജീവിതം........,പക്ഷെ?????
ഒടുക്കം ....????

പഥികന്‍

2008-07-29T00:16:00.010+05:30

ഞാന്‍ ഇന്നു വിടര്‍ന്നു പൊഴിഞ്ഞ ഗന്ധമില്ലാത്ത പാരിജാതം..

ആലംബമറ്റവര്‍ക്കൊപ്പം ഇവിടെ ഈ ഇരുട്ടില്‍.....

പിന്നിട്ട ദിനങ്ങളുടെ മധുരം മാത്രം കൂട്ടിനു...

ജീവിത വഴിയില്‍ കൂട്ടായിരുന്നവര്‍ ഇന്നപരിചിതര്‍..

നിദ്രയില്‍ സ്വപ്പ്നങ്ങല്‍ക്കുപോലും നര വീണിരിക്കുന്നു....

നിറം മങ്ങിയ ഓര്‍മ്മകള്‍ ചേര്‍ത്തുവച്ചു ഞാന്‍

കുളിരകറ്റ്വാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു ...പക്ഷെ...,

എന്നില്‍, മധുരം നല്‍കാന്‍ കായ്കളോ ....
തണല്‍ നല്‍കാന്‍ ഇലകളോ അവശേഷിക്കുന്നില്ലിനി ....

കൂട്ടിനു, മങ്ങി നിറംകെട്ട ഓര്‍മ്മകളുടെ അസ്ഥികൂടങ്ങള്‍ മാത്രം....

സ്മരണ...

2008-07-26T19:46:00.000+05:30

ഓര്‍മ്മപ്പെടുതലുകള്‍ക്ക്, കുഞ്ഞു മഴതുള്ളി വീഴുമ്പോള്‍

ഒരു ഞെട്ടലോടെ പാതി കൂമ്പി അടയുന്ന

തൊട്ടാവാടിയുടെ ഹൃദയ വ്യഥയുണ്ടായിരിക്കണം.

ഒപ്പം, സ്നേഹത്തിന്‍റെ കുളിരും

സൌഹൃദത്തിന്റെ നയ്ര്‍മല്ലിയവും.......

സാന്ത്വനം....

2008-07-25T18:59:00.000+05:30

കനലെരിയുന്ന പകലില്‍വെന്തുകൊന്റിരികുന്ന നിനക്ക്,

ഞാനെന്‍റെ ഹൃദയം പകുത്തുതരാം....

തപിക്കുന്ന നിന്റെ മനസുകുളിര്‍പ്പിക്കാന്‍താരാട്ടാവാം .....

തളരരുത്...നീ...വേദനിക്കരുത്....

സൂര്യതാപത്തില്‍ നീയും ബഷ്പമാകരുത്...

നിന്നെ കാത്തു....ഒരു കുഞ്ഞു മാലഖയിരിപ്പുന്ടു....

മഴ....

2008-07-22T01:19:00.000+05:30

അന്ന്,
മഴ വീണു കുതിര്‍ന്ന ഇടവഴിയില്‍
ഇറ്റു വീണിരുന്ന
മഴത്തുള്ളികളുടെ സംഗീതം
ഞാനിപ്പോഴും കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു..
ഇന്നു....,
ഈ മഴകാല രാവില്‍
ഞാനീ തെരുവില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു...
സ്നേഹത്തിന്റെ(പ്രണയത്തിന്റെ)
കണക്കുപറയുമ്പോള്‍....
മഴക്കാലത്തിനൊരിടമുണ്ട്‌ ....
മനസ്സിനെ കീറിമുറിക്കുന്ന
വേദനകളുടെ ഒരനുഭവം....
ഈ തെരുവില്‍ ഇപ്പോഴും

മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...
ഹൃദയത്തില്‍ പ്രണയസ്മരണകള്‍
ആഞ്ഞു വീശുന്നു...
കൊഴിഞ്ഞുപോയ പ്രണയത്തിനു
പകരംകാഴ്ച്ചവയക്കാന്‍...
ഇനിയെന്നില്‍ ഒന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ല....
മഴവീണ് കുതിര്‍ന്നു....
ഞാന്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതായിരിക്കുന്നു........

ആര്‍ദ്രം

2008-07-13T21:45:00.000+05:30

എന്റെ നിദ്രയില്‍, പുകപിടിച്ച ഇന്നലെകള്‍.

കൊഴിഞു വീണ, ഗന്ധമില്ലാത്ത പൂക്കള്‍....

ഓര്‍ക്കുവാന്‍ ......

കണ്ണുനീരുപ്പുള്ള നിഴല്‍ രൂപങ്ങള്‍.....

കണ്ണുനീരില്‍ തടഞ്ഞുപോയ സാന്ത്വനം

കരിഞ്ഞുനങിയിരിക്കുന്നു....

ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നത്...,

മനം നിറയ്ക്കുന്ന

ഓരോടക്കുഴല്‍ നാദമായിരുന്നു...

പൂവിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു,

മഴയുടെ കുളിരായിരുന്നു...

പക്ഷെ......,

എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ

വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു...

പെയ്തു തീര്‍ന്ന വര്‍ഷകാലം

എന്‍റെ ഹൃദയം ക്ളിര്‍പ്പിച്ചില്ല.

ഇനി ............................????